ისტორია იმის შესახებ, თუ როგორი შეურაცხყოფილნი არიან ქრისტიანები
მოდით, გადავხედოთ ჩვენი წელთაღრიცხვის პირველ საუკუნეებს. ქრისტიანებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ სრულად გამომუშავებული გემოვნება ამ საკითხთან დაკავშირებით, მაგრამ სწრაფად დაიწყეს განაწყენება. ქრისტიანებს ძირითადად სწყინდათ ჰომეროსის, სოფოკლეს, ევრიპიდეს, ესქილეს და ანტიკური ლიტერატურის სხვა კლასიკოსების, რადგან მათ ნაშრომებში სხვა ღმერთები იყო მოხსენიებული. შესაბამისად, ჰომეროსის სწავლება აკრძალული იყო და წიგნების კონფისკაცია ან დაზიანება ხდებოდა, როცა ეს შესაძლებელი იყო. შემდეგ ქრისტიანებმა დაიწყეს გემოვნების განვითარება და მიხვდნენ, რომ მათ შეეძლოთ ყველაფერზე განაწყენება.
ქრისტიანებს სწყინდათ უძველესი ქანდაკებებისა და ტაძრების, ტაძრების კულტურის, ტაძრების ხელოვნების, ფრესკების, ფერწერული ტილოების და მოზაიკების.
შემდეგ კი განაწყენებულმა ქრისტიანებმა, საზოგადოებაში ახლადშეძენილი გავლენით ისარგებლეს და ყველაფრის განადგურება დაიწყეს. ათასობით უძველესი ქანდაკება განადგურდა, უძველესი ტაძრები დაანგრიეს და ნანგრევებად აქციეს (მაგალითად, სერაპისის ტაძარი), მოზაიკა დაანგრიეს, ფრესკები ჩამორეცხეს და ეგრეთ წოდებული წარმართული თაყვანისცემის ნებისმიერი უმნიშვნელო გამოვლინება – უმნიშვნელო გვირგვინები ან ნათურები, რომლებიც მიძღვნილი იყო ღმერთებისადმი – საბაბი გახდა საშინლად შეურაცხყოფილი რეაქციისთვის, დენონსაციებით, ჯარისკაცების მოსვლითა და რეპრესიებით.
ფაქტობრივად მთელი უძველესი კულტურის, უძველესი კულტურის მთელი მატერიალური ბაზის განადგურების შემდეგ (ის, რაც ახლა მუზეუმებშია, სავალალო ნამსხვრევებია იმისა, რაც შეიძლებოდა ყოფილიყო), ქრისტიანებმა დაიწყეს სხვა რამის ძებნა, რაც შეურაცხყოფას მიაყენებდათ. ქრისტიანებისთვის საკმაოდ ადვილი იყო ისეთი რამის პოვნა, რაც მათ რელიგიურ გრძნობებს შეურაცხყოფდა. რა თქმა უნდა, ეს იყო წიგნები. მანამდე მათ გაანადგურეს ყველა ფილოსოფიური სკოლა, რომელიც ასევე შეურაცხყოფდა მათ საკუთარი არსებობით, რადგან იქ ყველა არ უჭერდა მხარს მათ.
თითქმის ყველა უძველესი ბიბლიოთეკა, რომელშიც შედიოდნენ ავტორები, რომლებიც იყენებდნენ ზევსის, ოსირისის, ისიდას, ჰერას და დემეტრეს სახელებს – ანუ ღმერთებს, რომლებიც კონკურენციას უწევდნენ ქრისტიანულ ღმერთს – განადგურდა. 391 წელს ეპისკოპოსმა თეოფილემ საბოლოოდ დაწვა ალექსანდრიის ბიბლიოთეკა (დაახლოებით 14 000 სხვადასხვა გრაგნილები), ხოლო ღვთისმოსავმა იმპერატორმა ვალენსმა მოითხოვა, რომ მთელი ანტიოქიიდან ყველა ქრისტიანობამდელი წიგნი შეეგროვებინათ და დაეწვათ, ან, თუ დაწვა შეუძლებელი აღმოჩნდებოდა, დამარხულიყო. 590 წელს პაპმა გრიგოლმა ამ საკითხს წერტილი დაუსვა და ბრძანა ყველა ქრისტიანობამდელი წიგნის განადგურება.
228 წელს ნავკრატისელმა ათენეოსმა თავის „ფილოსოფოსთა ნადიმში“ მოიხსენია თითქმის 800 მწერლის სახელი და აღწერა ლიტერატურული ნაწარმოებების 1500 სათაური, რომლებიც დღემდე არ შემორჩენილა. ეს იყო ქრისტიანული შეურაცხყოფის ნაყოფი. უფრო მეტიც, არასდროს არის შესაძლებელი იმის პროგნოზირება, თუ რა შეიძლება შეურაცხყოს ქრისტიანებს და რამდენად ძლიერი და მოულოდნელი იქნება ეს შეურაცხყოფა. თითქმის 100 წლის განმავლობაში ქრისტიანები განაწყენებულნი იყვნენ ხატწერით. თუმცა მოგვიანებით სიტუაცია შეიცვალა და მათ განაწყენება დაიწყეს მათ მიმართ, ვინც განაწყენებული იყო ხატწერით, მაგრამ ეს სრულიად სხვა საკითხია.
ქრისტიანები განაწყენებულნი იყვნენ ბრუნოთი, გალილეოთი და ასტრონომიული აღმოჩენებით. ისინი იმდენად განაწყენდნენ მიშელ სერვეტის მიერ ადამიანებში ფილტვის აღმოჩენით, რომ დაწვეს იგი.
ქრისტიანები განაწყენებულნი იყვნენ ელექტროენერგიის გამოგონებით; ღირს წაიკითხოთ მღვდლების ისტერიკები ამის შესახებ.
ქრისტიანები განაწყენებულნი იყვნენ ნათურებით, ავტომობილებით, რკინიგზის გამოგონებით და რენტგენის სხივების გამოგონებით, რადგან პირველმა სრულმეტრაჟიანმა რენტგენის სხივებმა ვერ გამოავლინა სულის ადგილმდებარეობა ადამიანის სხეულში.
სეჩენოვმა ქრისტიანები განაწყენა თავისი წიგნის „ტვინის რეფლექსები“ გამოქვეყნებით. ანატომია და თავად მისი შესწავლაც კი აღიზიანებდათ მათ; ანატომებს დევნიდნენ. მე-19 საუკუნეშიც კი (1824 წელს) ყაზანის სემინარიელებმა ვანდალიზმით დააზიანეს ყაზანის უნივერსიტეტის ანატომიური კოლექციები.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ქრისტიანები განაწყენებულნი არიან ყველაფერით და ჩვენ ყოველთვის უნდა გვახსოვდეს ეს და დავიცვათ მათი გრძნობები.
მაგრამ ყველაფერი, რაც მათ განაწყენებს, რომ არ გაცოცხლებულიყო, ადამიანური ცივილიზაცია, სავარაუდოდ, უბრალოდ არ იარსებებდა.
წყარო: ჰირამის საიდუმლო
