ჰიროო ონოდა: აჩრდილი წარსულიდან
ფილიპინების ჯუნგლების სიღრმეში, ლუბანგის კუნძულზე, სადაც ტროპიკული წვიმები კვალს შლის და მცენარეები ისტორიას ფარავს, 1974 წლის თებერვლის ერთ საღამოს მოხდა შეხვედრა, რომელიც დროის მანქანით მოგზაურობას ჰგავდა. ახალგაზრდა იაპონელი მოგზაური, ნორიო სუძუკი, რომელიც ჯუნგლებში „პანდას, თოვლის კაცისა და ლეიტენანტი ონოდას“ საძებნელად ჩავიდა, პირისპირ შეეჩეხა აჩრდილს წარსულიდან. მის წინაშე იდგა გამხდარი, მაგრამ წელში გამართული კაცი, რომელსაც 30 წლის წინანდელი, დაფლეთილი, მაგრამ სუფთა სამხედრო ფორმა ეცვა და ხელში საბრძოლველად გამზადებული შაშხანა ეჭირა. ეს იყო ჰიროო ონოდა — იაპონელი ჯარისკაცი, რომელმაც უარი თქვა დაეჯერებინა, რომ მეორე მსოფლიო ომი დასრულდა და საკუთარ ფრონტზე 29 წლის განმავლობაში იბრძოდა.
ონოდას ოდისეა 1944 წლის დეკემბერში დაიწყო. 22 წლის ოფიცერი, რომელიც სპეციალურად დივერსიული და პარტიზანული ომისთვის იყო გაწვრთნილი, ლუბანგზე გაგზავნეს. მისმა მეთაურმა, მაიორმა იოშიმი ტანიგუჩიმ, მას მისცა ბრძანება, რომელიც ონოდას გონებაში სამუდამოდ ჩაიბეჭდა: „კატეგორიულად გეკრძალებათ საკუთარი სიცოცხლის ხელყოფა. შეიძლება გავიდეს სამი წელი, შეიძლება ხუთი, მაგრამ რა დროც არ უნდა დასჭირდეს, ჩვენ დავბრუნდებით თქვენს წასაყვანად. მანამდე კი, სანამ თუნდაც ერთი ჯარისკაცი გყავს, შენ მას მეთაურობ. შენ არ გაქვს სიკვდილის უფლება“.
როდესაც 1945 წელს იაპონია დანებდა, ონოდა და მისი სამი თანამებრძოლი — იუიჩი აკაცუ, სოიჩი შიმადა და კინშიჩი კოზუკა — ჯუნგლების სიღრმეში გაუჩინარდნენ. მათ დაინახეს ციდან ჩამოყრილი ფურცლები, რომლებიც ომის დასრულებას იუწყებოდა, მაგრამ გონებამ, რომელიც მტრის პროპაგანდისთვის იყო მომართული, უარი თქვა ამის დაჯერებაზე. „ეს ამერიკელების ხრიკია, რათა სამალავიდან გამოგვიტყუონ,“ — გადაწყვიტეს მათ.
წლების განმავლობაში ისინი ცხოვრობდნენ როგორც მოჩვენებები. იკვებებოდნენ მოპარული ბრინჯით, ქოქოსითა და ადგილობრივი გლეხების ძროხებით. ისინი თავს ესხმოდნენ პოლიციას და წვავდნენ მოსავალს, რადგან თვლიდნენ, რომ ამით მტერს ზიანს აყენებდნენ. 1949 წელს აკაცუ დანებდა. 1954 წელს შიმადა პოლიციასთან შეტაკებისას დაიღუპა. ონოდა და კოზუკა მარტო დარჩნენ.
მათი ერთგულება იმპერატორისადმი იმდენად ფანატიკური იყო, რომ ისინი მუდმივად ინარჩუნებდნენ საბრძოლო მზადყოფნას. ონოდა საგულდაგულოდ უვლიდა თავის Arisaka Type 99 შაშხანას, წმენდდა მას ქოქოსის ზეთით და ინახავდა მშრალად. როდესაც უნიფორმა შემოაცვდათ, მათ ის ახალი ძაფებით (რომლებსაც მცენარეებისგან ამზადებდნენ) დააკერეს. ისინი კალენდარს მთვარის ფაზების მიხედვით ითვლიდნენ და 30 წლის განმავლობაში დღე არ არევიათ.
1972 წელს, როდესაც ონოდა უკვე 50 წლის იყო, პოლიციამ კოზუკა მოკლა, როდესაც ისინი ბრინჯის საწყობს წვავდნენ. ონოდა სრულიად მარტო დარჩა. იაპონიაში ეს ამბავი სენსაციად იქცა — ხალხმა გააცნობიერა, რომ ომის ნარჩენები ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო. სწორედ ამან უბიძგა ნორიო სუძუკის მის საძებნელად წასვლა.
როდესაც სუძუკი და ონოდა შეხვდნენ, ახალგაზრდა მოგზაურმა სცადა აეხსნა ჯარისკაცისთვის, რომ იაპონია აყვავებული, მშვიდობიანი ქვეყანა იყო. მაგრამ ონოდამ მას უთხრა: „მე ჯარისკაცი ვარ და ბრძანებას ვემორჩილები. სანამ ჩემი მეთაური არ მომხსნის მოვალეობიდან, მე არ დავნებდები“.
სუძუკი იაპონიაში დაბრუნდა და მოძებნა მაიორი ტანიგუჩი, რომელიც უკვე მოხუცი იყო და წიგნების მაღაზიაში მუშაობდა. 1974 წლის 9 მარტს, მაიორი ტანიგუჩი ლუბანგზე ჩავიდა. მან ჩაიცვა თავისი ძველი, გაცვეთილი ფორმა და ჯუნგლებში შევიდა. როდესაც ონოდამ თავისი მეთაური დაინახა, ის გაიმართა, სამხედრო სალამი მისცა და მოახსენა: „ლეიტენანტი ონოდა მზადაა ბრძანებებისთვის!“.
ტანიგუჩიმ წაიკითხა ბრძანება საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ. ონოდა გაშეშდა. მას წუთები დასჭირდა იმის გასააზრებლად, რომ მისი 30-წლიანი ბრძოლა, მეგობრების სიკვდილი და ტანჯვა უაზრობა იყო. ომი მართლაც დიდი ხნის წინ დამთავრებულიყო. მან მეთაურს ჩააბარა თავისი იდეალურ მდგომარეობაში მყოფი შაშხანა, 500 ვაზნა და სამურაის ხმალი.
ფილიპინების პრეზიდენტმა მარკოსმა ონოდა შეიწყალა (მიუხედავად იმისა, რომ მან მშვიდობიანობის პერიოდში 30-მდე ფილიპინელი მოკლა და 100-ზე მეტი დაჭრა), რადგან ჩათვალეს, რომ ის ომის მსხვერპლი იყო და არა კრიმინალი. იაპონიაში დაბრუნებული ონოდა ეროვნულ გმირად იქცა, მაგრამ ის ვერ შეეგუა თანამედროვე, პაციფისტურ იაპონიას. მას გული აუცრუვდა საზოგადოებაზე, რომელიც ტრადიციულ ღირებულებებს ივიწყებდა. საბოლოოდ ის ბრაზილიაში გადავიდა და ფერმერობას მიჰყო ხელი.
ჰიროო ონოდა 2014 წელს, 91 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ის დარჩა ისტორიაში, როგორც კაცი, რომელმაც ერთგულება აბსურდამდე მიიყვანა და დაამტკიცა, რომ ადამიანის ნებისყოფას შეუძლია რეალობის იგნორირებაც კი, თუ მას სჯერა, რომ ის მართალია.
