„დონერის ჯგუფის ტრაგედია“ – ისტორიაში კანიბალიზმისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის ყველაზე შემზარავი ეპიზოდი
1846 წლის ზაფხულში, ილინოისის შტატიდან 87 ადამიანისგან შემდგარმა ჯგუფმა, რომელსაც სათავეში ჯორჯ დონერი და ჯეიმს რიდი ედგნენ, გადაწყვიტა, რომ უკეთესი ცხოვრების საძიებლად კალიფორნიაში გადასულიყო. ეს უნდა ყოფილიყო ჩვეულებრივი, თუმცა რთული მოგზაურობა ველურ დასავლეთში, მაგრამ ისტორიაში ეს მოვლენა შევიდა როგორც „დონერის ჯგუფის ტრაგედია“ — ამერიკის ისტორიაში კანიბალიზმისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის ყველაზე შემზარავი ეპიზოდი.
ყველაფერი საბედისწერო შეცდომით დაიწყო. ჯგუფმა გადაწყვიტა, არ წასულიყო ნაცადი გზით და აერჩია ე.წ. „ჰასტინგსის გავლითი გზა“, რომელსაც რეკლამას უკეთებდნენ, როგორც 500 კილომეტრით უფრო მოკლეს. სინამდვილეში, ეს გზა არავის ჰქონდა გავლილი ურმებით. ამ გადაწყვეტილებამ მათ ძვირფასი 3 კვირა დააკარგვინა. ველურ მთებში, კლდეებსა და უდაბნოში ხეტიალის შემდეგ, ისინი სიერა-ნევადის მთებს მხოლოდ ოქტომბრის ბოლოს მიადგნენ.
სწორედ აქ დაუშვა ბუნებამ თავისი სასტიკი დაშნა. 1846 წლის 31 ოქტომბერს, როდესაც ჯგუფს უღელტეხილის გადასავლელად სულ რაღაც 1-2 დღის სავალი ჰქონდა დარჩენილი, ცა მოიღრუბლა და დაიწყო ზამთარი, რომელიც საუკუნეში ერთხელ ხდება. ერთ ღამეში 1.5 მეტრი თოვლი მოვიდა. უღელტეხილი ჩაიკეტა. 87 ადამიანი (მათ შორის ბევრი ბავშვი და ქალი) მთის ტბასთან, 2000 მეტრის სიმაღლეზე, ხაფანგში აღმოჩნდა.
ნოემბრის შუა რიცხვებში მათ საკვები გამოელიათ. თავიდან ისინი ჭამდნენ ხარებსა და ცხენებს. როდესაც ხორცი გათავდა, დაიწყეს ძაღლების ჭამა. დეკემბრისთვის სიტუაცია კატასტროფული გახდა — ადამიანები ხარშავდნენ ტყავის ქურთუკებს, ფეხსაცმელებს, უნაგირებს და ხარების გამომშრალ ტყავს, რათა მიღებული წებოვანი სითხე ეჭამათ. ბავშვები შიმშილისგან ჭკუიდან იშლებოდნენ, მშობლები კი უძლურები იყვნენ.
16 დეკემბერს, 15-კაციანმა ჯგუფმა (ე.წ. „დაკარგული იმედის რაზმი“) სცადა თოვლის ფეხსაცმელებით მთების გადავლა, რათა დახმარება მოეყვანათ. მათ შორის იყვნენ ქალები და ორი ინდიელი გამყოლი — ლუისი და სალვადორი. მათი გზა ნამდვილ ჯოჯოხეთად იქცა. რამდენიმე დღეში საკვები გათავდა. ქარბუქში გაყინულები და მშივრები, ისინი მივიდნენ გადაწყვეტილებამდე, რომელმაც მათი სულები სამუდამოდ დაღუპა. როდესაც პირველი ადამიანი ბუნებრივი სიკვდილით გარდაიცვალა, გადარჩენილებმა მისი სხეული დაანაწევრეს, კოცონზე შეწვეს და შეჭამეს. იმისათვის, რომ ფსიქოლოგიური ტრავმა შეემსუბუქებინათ, შეთანხმდნენ, რომ არავინ შეჭამდა საკუთარი ნათესავის ხორცს.
მაგრამ შიმშილი ძლიერდებოდა. ჯგუფის წევრებმა მტრული თვალით დაუწყეს ყურება ორ ინდიელს, რომლებმაც უარი თქვეს ადამიანის ხორცის ჭამაზე. მიხვდნენ რა, რომ ისინი შესაძლოა შემდეგი მსხვერპლნი ყოფილიყვნენ, ლუისი და სალვადორი ღამით გაიპარნენ. თუმცა, რამდენიმე დღის შემდეგ, თეთრკანიანებმა ისინი, გამოფიტულები და თოვლში ჩაკეცილები იპოვეს. ერთ-ერთმა წევრმა, უილიამ ფოსტერმა, ორივე ინდიელი ადგილზევე მოკლა (დახვრიტა) მხოლოდ იმიტომ, რომ მათი ხორცი ეჭამათ. 33 დღიანი კოშმარის შემდეგ, 15 ადამიანიდან დასახლებულ პუნქტამდე მხოლოდ 7 მივიდა. მათ ხელში ეჭირათ გამომშრალი ადამიანის ხორცი, როგორც საგზალი.
ამასობაში, მთავარ ბანაკში, ტბასთან, სრული აპოკალიფსი სუფევდა. თოვლის საფარი 6-7 მეტრს აღწევდა. ხალხი ცხოვრობდა მიწურებში, სადაც გვამები და ცოცხლები ერთად ეყარნენ. როდესაც პირველი მაშველები თებერვალში ავიდნენ, მათ დახვდათ სურათი, რომელმაც ყველაზე გამოცდილი მთიელებიც კი აატირა: ბავშვები ისხდნენ ცეცხლთან და გულგრილი სახეებით ღრღნიდნენ ძვლებს, რომლებიც ძალიან ჰგავდა ადამიანისას. ირგვლივ მიმოფანტული იყო დანაწევრებული სხეულები, თავის ქალები და თმები.
ტრაგედიის ყველაზე ბნელი ფიგურა ლუის კესებერგი გახდა. როდესაც მაშველების ბოლო ჯგუფი აპრილში ავიდა, მათ იპოვეს მარტო დარჩენილი კესებერგი, რომელიც გარშემორტყმული იყო ნახევრად შეჭმული გვამებით. ქვაბში ადამიანის ღვიძლი იხარშებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ უკვე გაზაფხული იყო და შესაძლებელი იყო ნადირის მოძიება. კესებერგმა აღიარა, რომ ის ჭამდა ტამსენ დონერს (ჯგუფის ლიდერის ცოლს), რომელიც ბოლომდე არ ტოვებდა მომაკვდავ ქმარს. არსებობდა ეჭვი, რომ კესებერგმა ქალი მოკლა არა მხოლოდ ხორცისთვის, არამედ მისი ფულის გამოც, თუმცა ეს ვერ დაამტკიცეს.
87 ადამიანიდან გადარჩა მხოლოდ 48. გადარჩენილებმა წლების შემდეგაც ვერ შეძლეს ნორმალურ ცხოვრებას დაბრუნებოდნენ. დონერის ტრაგედია იქცა შეხსენებად, რომ ადამიანური მორალი და ცივილიზაცია მხოლოდ თხელი ფენაა, რომელიც უკიდურესი შიმშილისა და სიცივის დროს მყისიერად ქრება, და ტოვებს მხოლოდ ინსტიქტს — გადარჩე ნებისმიერ ფასად.
