ისტორია ოჯახზე, რომელმაც ცივილიზაციისგან სრულიად მოწყვეტით 42 წელი იცხოვრა
1978 წელი, ციმბირი, აბაკანის ქედი. ეს არის ისტორია ოჯახზე, რომელმაც ცივილიზაციისგან სრულიად მოწყვეტით 42 წელი იცხოვრა და ამის შესახებ მსოფლიომ არაფერი იცოდა. საბჭოთა გეოლოგები, რომლებიც ტაიგაში ვერტმფრენით რკინის საბადოებს ეძებდნენ, შოკში ჩავარდნენ, როდესაც გაუვალ ტყეში, უახლოესი დასახლებიდან 250 კილომეტრში, დამუშავებული ბოსტანი და ქოხი შენიშნეს. ეს ადგილი რუკაზე დაუსახლებელ ტერიტორიად იყო მონიშნული.
როდესაც გეოლოგები ადგილზე მივიდნენ, მათ დახვდათ ლიკოვების ოჯახი — მამა, კარპი და მისი ოთხი შვილი, რომლებსაც 1936 წლის შემდეგ სხვა ადამიანი არ ენახათ. ისინი იყვნენ „ძველი მორწმუნეები“, რომლებიც ბოლშევიკურ რეჟიმს, სტალინურ რეპრესიებსა და რელიგიურ დევნას ტაიგის სიღრმეში გაექცნენ.
მათი ყოფა ქვის ხანის ადამიანების ცხოვრებას ჰგავდა. როდესაც წლების წინ წამოღებული ტანსაცმელი შემოეხათ, მათ კანაფის მოყვანა და ქსოვილის დამოუკიდებლად დამზადება ისწავლეს. ფეხსაცმელს ხის ქერქისგან (თელა) ამზადებდნენ. ცეცხლის დასანთებად კვესსა და აბედს იყენებდნენ, რადგან ასანთი არ ჰქონდათ და მისი არსებობაც კი დავიწყებული ჰქონდათ. ლითონის ჭურჭელი დროთა განმავლობაში დაიჟანგა და დაიშალა, ამიტომ ისინი არყის ხის ქერქისგან დამზადებულ ჭურჭელს იყენებდნენ, რომელშიც ცეცხლზე საჭმელს ვერ ამზადებდნენ — ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ წლების განმავლობაში ცხელ, მოხარშულ საკვებს იშვიათად ჭამდნენ.
მათი იზოლაცია იმდენად ღრმა იყო, რომ მათ არ იცოდნენ მეორე მსოფლიო ომის შესახებ. როდესაც გეოლოგებმა უთხრეს, რომ მსოფლიოში დიდი ომი მოხდა და ადამიანმა მთვარეზე ფეხი დადგა, კარპ ლიკოვმა არ დაიჯერა, თუმცა აღნიშნა, რომ 1950-იანი წლებიდან ღამით ცაზე „უცნაურ მოძრავ ვარსკვლავებს“ (თანამგზავრებს) ხედავდა და ხვდებოდა, რომ სამყაროში რაღაც შეიცვალა. ყველაზე დიდი გაოცება მათში გამჭვირვალე ცელოფანმა გამოიწვია: „ღმერთო ჩემო, ეს ხომ მინაა, რომელიც იკეცება!“ — ამბობდა კარპი.
მათი გადარჩენა წარმოუდგენელი შიმშილის ფასად ხდებოდა. ისინი ძირითადად იკვებებოდნენ კარტოფილით, კედრის კაკლით, ბალახით და ზოგჯერ ხის ქერქით. 1961 წლის მძიმე ზამთარში, როდესაც ყინვამ მოსავალი გაანადგურა, ოჯახი ფეხსაცმლის ტყავს ჭამდა. სწორედ ამ წელს გარდაიცვალა დედა, აკულინა, რომელმაც შიმშილით სიკვდილი არჩია, რათა საკუთარი მწირი ულუფა შვილებისთვის მიეცა.
ცივილიზაციასთან კონტაქტი ოჯახისთვის ტრაგიკული აღმოჩნდა. 1981 წელს, გეოლოგების გამოჩენიდან სამი წლის შემდეგ, ოთხი შვილიდან სამი (სავინი, ნატალია და დიმიტრი) რამდენიმე დღის შუალედში გარდაიცვალა. სავარაუდოდ, მათ არ ჰქონდათ იმუნიტეტი თანამედროვე ვირუსების მიმართ, რომლებიც სტუმრებმა მიიტანეს, ან მათმა ორგანიზმმა ვერ გაუძლო მარილისა და ახალი ტიპის საკვების მიღებას.
დღესდღეობით ამ ოჯახიდან ცოცხალია მხოლოდ უმცროსი ქალიშვილი, აგაფია ლიკოვა, რომელიც უკვე 79 წლისაა. მიუხედავად მრავალი შეთავაზებისა და ასაკისა, მან კატეგორიული უარი თქვა ქალაქში გადასვლაზე. ის დღემდე მარტო ცხოვრობს ტაიგაში, ცივილიზაციისგან შორს, მამა-პაპისეულ ქოხში, სადაც ლოცულობს და ინარჩუნებს იმ ტრადიციებს, რომლებისთვისაც მისმა ოჯახმა მსხვერპლი გაიღო.
